Nga Shkupi në Fushë-Arrëz me biçikletë, për të vrapuar drejt ëndrrës

Hamim Çilafi nuk e sheh sportin vetëm si garë. Për të, ai është një mënyrë për ta sfiduar veten, për ta kapërcyer lodhjen dhe për t’i treguar vetes se kufijtë shpesh ekzistojnë vetëm aty ku ne vendosim t’i pranojmë.

Ka udhëtime që maten me kilometra dhe ka udhëtime që maten me vullnet. Rruga që mori sportisti dhe autori shqiptar Hamim Çilafi, nga Shkupi drejt Shqipërisë rreth 250 Km dhe po aq anasjelltas, d.m.th rreth 500 Km në total, është nga ato rrugë që nuk mund të maten vetëm me distancë.

Ai u nis nga Shkupi me biçikletë, me një synim të qartë: të mbërrinte në Fushë-Arrëz dhe të merrte pjesë në garën e vrapimit që zhvillohej atje.

Në pamje të parë, mund të duket si një udhëtim sportiv. Por, kur e mendon më thellë, brenda tij ka diçka shumë më të madhe.

Sepse të nisesh me biçikletë nga Shkupi drejt një qyteti në Shqipëri, vetëm për të marrë pjesë më pas në një garë vrapimi, do të thotë ta pranosh lodhjen që përpara se gara të fillojë. Do të thotë të mos kërkosh rrugën më të lehtë, por rrugën që të sfidon.

Kur rruga bëhet pjesë e garës

Për shumë njerëz, gara fillon kur jepet sinjali i nisjes.

Për Hamim Çilafin, gara kishte filluar shumë më herët.

Ajo kishte filluar në momentin kur biçikleta u vu në lëvizje dhe Shkupi mbeti pas.

Çdo kilometër i përshkuar me biçikletë ishte një tjetër hap drejt Fushë-Arrëzit. Por, mbi të gjitha, ishte një provë e vullnetit.

Në sport, shpesh flasim për sekonda, minuta, renditje dhe medalje. Por pas çdo rezultati qëndron diçka që nuk matet me kronometër: disiplina.

Dhe pikërisht kjo e bën historinë e Çilafit interesante.

Ai nuk u nis vetëm për të arritur në destinacion. U nis për të qenë pjesë e një sfide.

Nga biçikleta te vrapi

Më pas, pas udhëtimit me biçikletë, ai do të hynte në një tjetër disiplinë sportive: vrapimin, ku dhe aty në garën malore 20 Km ai shkëlqeu dhe u ngjit në piedestal në vend të tretë.

Dhe këtu qëndron ndoshta simbolika më e bukur e gjithë kësaj historie.

Një sportist që udhëton me biçikletë për të marrë pjesë në një garë vrapimi na kujton se sporti nuk është vetëm ajo që ndodh në vijën e nisjes dhe të finishit.

Sporti është rrugëtimi.

Është mëngjesi kur ngrihesh dhe vendos të stërvitesh.

Është kilometri kur këmbët të rëndohen.

Është momenti kur mendja të thotë “mjaft”, ndërsa vullneti të përgjigjet: “Edhe pak.”

Është ajo forcë e brendshme që të shtyn të vazhdosh edhe kur askush nuk të premton një medalje.

Një histori që meriton të tregohet

Në një kohë kur suksesi shpesh matet me famën, me numrin e ndjekësve apo me atë që shihet në ekran, histori të tilla na rikthejnë te kuptimi i vërtetë i përpjekjes.

Hamim Çilafi është një nga ata sportistë që e kanë ndërtuar marrëdhënien me sportin përmes qëndrueshmërisë dhe sfidës personale.

Maratonat dhe garat e vrapimit kanë qenë pjesë e rrugëtimit të tij sportiv. Por udhëtimi me biçikletë nga Shkupi drejt Fushë-Arrëzit e merr këtë pasion në një tjetër dimension.

Sepse këtu nuk kemi vetëm një sportist që shkon të marrë pjesë në një garë.

Kemi një njeri që e kthen rrugën në pjesë të garës.

Nuk është vetëm një biçikletë

Në fund, mund të thuhet se ajo biçikletë nuk ishte thjesht një mjet transporti.

Ishte një dëshmi e karakterit.

Çdo pedal ishte një hap drejt qëllimit. Çdo kilometër ishte një sfidë. Çdo lodhje ishte një provë e vullnetit.

Dhe kur mbërriti në Fushë-Arrëz, gara e vërtetë nuk ishte vetëm ajo që do të zhvillohej mes sportistëve.

Një pjesë e garës ai e kishte bërë tashmë.

E kishte bërë në rrugë.

E kishte bërë me biçikletë.

E kishte bërë me vullnet.

Dhe ndoshta ky është mesazhi më i bukur që mund të na japë sporti: nuk ka rëndësi vetëm se sa shpejt arrin në finish; rëndësi ka edhe sa shumë je i gatshëm të bësh për të mbërritur atje.

Burimi i lajmit: lajmpress.org
Shënim: Ky material është përpunuar për qëllime informimi nga Portali lajme.mk.