Nderimi i fundit për Arsim Zekollin: Kafja simbolike që mban trashëgiminë e tij gazetareske

Një filxhan kafeje si simbol i një misioni të madh

Në një nga mëngjeset e fundit, ndërsa po pinte kafene e zakonshme me mikun e tij Nebi Mërseli, një lajm i dhimbshëm u nda midis tyre: pronari i lokalit ku Arsim Zekolli kishte kaluar dhjetëra vjet kishte vendosur të linte një filxhan kafeje të mbushur dhe një libër në tavolinën e tij. Kjo ishte një shenjë e heshtur e nderimit për njeriun që kishte dhënë dinjitet gazetarisë shqiptare për dekada të tëra.

Një vend që flet për veten

Tavolina e tij në Çarshinë e vjetër të Prishtinës nuk ishte thjesht një vend ndodjeje. Ajo ishte një hapësirë ku lindnin mendime, analizë kritike dhe vizione të thella. Ishte një vend ku Arsim Zekolli fliste me urtësinë dhe qetësinë që e karakterizonin. Sytë e shumë njerëzve u mbushën me lot kur e panë atë tavolinë bosh, duke e kuptuar se ajo nuk ishte thjesht një vend, por një simbol i një epoke të tërë.

Kafja e fundit: një moment që nuk do të harrohet

Mendja e autorit shkoi tek takimi i fundit me Zekollin, vetëm pak javë më parë, në një kafene të Çarshisë pranë Hasan Prishtinës. Biseda ishte e gjatë, si gjithmonë. Ai fliste me zë të ulët, por çdo fjali kishte peshën e një libri. Asnjëri nuk do ta kishte besuar atëherë se ajo do të ishte kafja e fundit që do ta pinë së bashku.

Një largim që la gjurmë të pashlyeshme

Arsim Zekolli u largua fizikisht nga kjo botë ndërsa ishte në Kosovë për të dhënë lamtumirën e fundit vëllait të tij. Por fati deshi që edhe ai të mos kthehej më. Megjithatë, ai la pas një trashëgimi që nuk do të shuhet kurrë. Në një kohë kur shumë njerëz e shihnin gazetarinë si një zanat, ai e trajtoi atë si një mision të shenjtë.

Arsim Zekolli: Një figurë që e ngriti gazetarinë në nivelin e artit

Në dekadat e fundit, shumë njerëz përdornin profesionin e gazetarisë për interes personal. Por Zekolli ishte i ndryshëm. Ai e përdori këtë profesion për të kërkuar të vërtetën, pavarësisht nga presioni ose rreziqet. Në një kohë kur zhurma dhe manipulimi dominonin hapësirën publike, ai dëshmoi se forca e argumentit të mirë është shumë më e madhe se britma e thjeshtë.

Një trashëgimi që mbijeton në kohë

Gjatë këtyre ditëve, shumë shkrime dhe artikuj janë botuar për të nderuar figurën e Arsim Zekollit. Shumë kanë shprehur dhimbje të sinqerta dhe fjalë të merituara për të. Megjithatë, ende nuk ka një akademi përkujtimore që të përfaqësojë në mënyrë të plotë madhështinë e tij. Sepse Zekolli nuk ishte një emër i zakonshëm në gazetari. Ai ishte një nga mendjet më të ndritura që ka pasur hapësira publike shqiptare në dekadat e fundit.

Një tavolinë bosh, por idetë që vazhdojnë të jetojnë

Sot, tavolina e tij në Çarshinë e vjetër është bosh. Filxhani i kafesë që përdorte ka mbetur pa dorën që e ngrinte çdo mëngjes. Por idetë e tij vazhdojnë të flasin. Shkrimet e tij vazhdojnë të udhëzojnë. Mësimet e tij janë një udhërrëfyes për gjeneratat e reja të gazetarëve.

Njerëz të tillë nuk vdesin kur pushojnë së marrë frymë. Ata jetojnë për aq kohë sa kujtesa dhe vepra e tyre mbeten të gjalla. Pusho i qetë, Arsim Zekolli.

Një humbje për gazetarinë shqiptare, por një trashëgimi e pasur për historinë

Gazetaria shqiptare sot është më e varfër pa figurën e tij. Por historia e saj është shumë më e pasur për shkak të kontributit të tij të pazëvendësueshëm. Ai la pas një model të gazetarisë që nuk kërkonte fame ose pasuri, por kërkonte diturinë dhe të vërtetën.

Ndërsa filxhani i tij mbetet bosh, mendimi i tij vazhdon të jetë një burim frymëzimi. Sepse trashëgimia e tij nuk është thjesht një kujtim, por një thirrje për të vazhduar rrugën që ai ndriçoi me durim dhe integritet.

Burimi i lajmit: lajmpress.org
Shënim: Ky material është përpunuar për qëllime informimi nga Portali lajme.mk.