Vajza që mbijetoi 32 orë nën rrënojat: Tregimi i vërtetë i mbijetesës në tërmetin e Venezuelës

Një moment që ndryshoi gjithçka: Tërmeti që goditi Venezuelën

Më 24 qershor, Venezuela u godit nga një tërmet katastrofal me magnitudë 7.5, një nga më të fortët në një shekull në vend. Brenda pak sekondash, dy tërmete të fuqishme e tronditën atë, duke lënë pas tyre një gjurmë të gjërë shkatërrimi. Në qytetin Caraballeda, në veri të shtetit La Guaira, familja Blanco u gjet në mes të këtij fatkeqësie.

Karina: Nga gjimnastika te lufta për jetën e vajzës së saj

Karina Blanco ishte gati të fillonte orën e fitnesit që ajo jepte, kur toka nisi të dridhej. Lëkundjet u bënë gjithnjë e më të forta, duke e detyruar atë dhe të pranishmit të dilnin me nxitim jashtë ndërtesës. Në atë moment, ajo nuk kishte idenë se tërmeti do të ishte vetëm fillimi i një drameje të gjatë.

“Kur e kuptova madhësinë e tërmetit, fillova të bërtisja ‘vajza ime, vajza ime’. U futa në veturë dhe vozita sa më shpejt që munda”, rrëfen Karina. Vajza e saj, Fabiana, 12-vjeçare, ndodhej në shtëpinë e tyre kur goditi tërmeti. Ajo nuk kishte asnjë idenë se ajo do të bëhej një nga mbijetuesit më të famshëm të këtij tragjedi.

Fabiana: 32 orë në ferrin e rrënojavë

Fabiana ishte në dhomën e gjumit kur ndjeu tërmetin. Ajo vrapoi në kuzhinë dhe po mbahej te banaku kur muret u shembën, duke e rrëzuar në tokë. “Po shihja gjëra që lëviznin, binin e thyheshin, pastaj muret u çarën. Muri që ndante apartamentin tim me atë të një shoqeje u shemb. Në atë moment mendova: ‘Do të vdes, nuk do të mbijetoj, askush nuk do të më shpëtojë’,” rrëfen ajo.

Nën rrënojat, gjithçka ishte qetësuar. Fabiana ishte e shtrirë përmbys, e bllokuar nga mbeturinat, me tavanin shumë pranë fytyrës. “Jam person që bëhem shumë nervoze dhe klaustrofobike, por nuk e di pse, më pushtoi një qetësi e çuditshme. Ndoshta ishte shoku,” thotë ajo.

Një thirrje që ndryshoi gjithçka: Shpresa në mes të errësirës

Pak më vonë, një infermiere që kujdesej për fqinjët e tyre filloi të thërriste nëse dikush mund ta dëgjonte. Fabiana iu përgjigj. “Ajo më tha të qëndroja e qetë dhe se gjithçka do të ishte mirë,” rrëfen vajza. Pas gjashtë orësh, infermierja u nxor e gjallë nga rrënojat dhe u tregoi vullnetarëve se një vajzë me emrin Fabiana ishte ende gjallë brenda.

Karina, jashtë ndërtesës së shembur, kishte humbur shpresën. “Vrapoja nga njëra anë në tjetrën duke bërtitur ‘Ajo ka vdekur, vajza ime ka vdekur’. Nuk dija çfarë të bëja,” thotë ajo. Por kur dëgjoi lajmin se vajza e saj ishte gjallë, ajo u kthye me vrap drejt ndërtesës duke thirrur emrin e Fabianës mes rrënojave.

Një histori që mëson për fuqinë e shpresës

Për 32 orë, Fabiana mbijetoi nën rrënojat, duke besuar se dikush do ta gjejë. Historia e saj është një dëshmi e forcës njerëzore dhe e shpresës në mes të katastrofës. Sot, ajo dhe familja e saj janë një simbol i rezistencës kundër fatkeqësive natyrore.

Kjo histori nuk është vetëm për tërmetin në Venezuelë, por për aftësinë e njerëzve për të mbijetuar edhe në situata më të vështira. Ajo na mëson se edhe në errësirën më të thellë, drita e shpresës mund të ndriçonte rrugën.

Burimi i lajmit: orainfo.net
Shënim: Ky material është përpunuar për qëllime informimi nga Portali lajme.mk.