Tragjedia në diskotekën "Puls": Familjet e viktimave kërkojnë drejtësi dhe fajësojnë institucionet
Tragjedia në diskotekën "Puls": Familjet e viktimave kërkojnë drejtësi dhe fajësojnë institucionet Në një marshim të emocionuar dhe të zymtë, familjet e viktimave nga tragjedia e diskotekës "Pulsi" në Koçan, marshuan përsëri nëpër rrugët e...
Tragjedia në diskotekën "Puls": Familjet e viktimave kërkojnë drejtësi dhe fajësojnë institucionet
Në një marshim të emocionuar dhe të zymtë, familjet e viktimave nga tragjedia e diskotekës "Pulsi" në Koçan, marshuan përsëri nëpër rrugët e qytetit në një "Marshin e engjëjve". Me fotografitë e të afërmve të tyre të humbur në duar, ata dërguan një mesazh të qartë: lufta për drejtësi nuk ka mbaruar dhe nuk do të pushojë deri në fund.
Nëna, baballarë, vëllezër, motra dhe të afërmit, të gjithë të bashkuar në një kërkesë të përbashkët, thanë se nuk do të tërhiqen nga kërkesa për të drejtë, ndërsa reaguan edhe ndaj dënimeve me kusht të shqiptuara për policët që kishin kryer kontrollin në "Puls". Kontrolli kishte konstatuar shkelje serioze, por gjobat i kishin shkruar ndaj një kompanie joaktive, duke lënë përshtypjen se drejtësia ishte shndërruar në padrejtësi.
Një nga zërat më të fuqishëm në këtë marshim ishte ai i Aleksandar Naunovit, babai i Nadica Naunovës, një nga 63 të rinjtë që humbën jetën atë tragjike natë. Fjalimi i tij ishte një thirrje e zjarrtë për drejtësi dhe një akuzë e hapur ndaj institucioneve që, sipas tij, kanë dështuar në detyrën e tyre më të rëndësishme: mbrojtjen e jetës njerëzore.
63 jetë të shuara: Një tragjedi që do të mbetet në kujtesë përgjithmonë
Aleksandar Naunovi, duke u përballur me dhimbjen e humbjes së vajzës së tij, përshkroi me fjalë të thjeshta por të prekshme atë që familjet e viktimave po përjetojnë çdo ditë:
“63 jetë të reja i varrosëm në tokën e zezë. 223 të lënduar, një qytet i tërë i shkatërruar, fëmijë pa veshë, pa gishta, me mungesë muskujsh në duar, me trupa që do t’i bartin pasojat e këtij ferri. Ndërsa ne këtë nuk e shohim në ekran, por e jetojmë çdo ditë.”
Ai theksoi se gjykatat kanë dështuar në ofrimin e drejtësisë që familjet e meritojnë. Shfaqja e truve të djegura, eshtrave dhe skenave të tmerrshme gjatë gjyqeve nuk janë vetëm imazhe të tmerrshme nga një film horror, por realiteti i tyre që i përcjellë çdo ditë.
Policia mund ta kishte shpëtuar jetë: Një thirrje për veprim të menjëhershëm
Një nga momentet më të prekshme të fjalimit të Naunovit ishte kur ai fajësoi direkt policinë për mosveprimin gjatë natës së tragjedisë. Sipas tij, një urdhër i thjeshtë si “Ndizni dritat, fikni muzikën” do të kishte ndryshuar gjithçka:
“A ishte aq e vështirë që atë natë policia të thoshte: ‘Ndizni dritat, fikni muzikën’. Vetëm ato pak fjalë do ta kishin shpëtuar Koçanin. 63 fëmijë do të ishin gjallë, në dhomat e tyre, do të na gëzonin neve prindërve.”
Ai theksoi se interesat financiare dhe fitimi janë vendosur para jetës njerëzore, duke iu nënshtruar presionit për të mos ndërprerë festën, pavarësisht nga shkeljet e evidentuara gjatë kontrollit paraprak.
Drejtësia apo padrejtësia? Familjet nuk shohin ndryshim në vendimet gjyqësore
Naunovi nuk u përmbajt vetëm në akuzat kundër policisë. Ai u drejtoi edhe institucioneve gjyqësore, duke theksuar se dënimet me kusht për policët që kishin kryer kontrollin janë një tjetër dëshmi e padrejtësisë:
“Nuk mund të flisni për drejtësi, ndërsa ndani dënime me kusht për tragjedinë me 63 jetë të shuara.”
Familjet e viktimave shohin se vendimet gjyqësore nuk kanë sjellë ndryshimin e duhur. Përvoja e tyre është ajo e një sistemi që ka dështuar në detyrën e tij më të rëndësishme: mbrojtjen e jetës.
Një mesazh i fundit për institucione dhe funksionarë: Turpi mbetet përgjithmonë
Fjalimi i Naunovit përfundoi me një mesazh të fuqishëm për të gjithë ata që janë përgjegjës për këtë tragjedi:
“Ne jemi në rrugë sepse drejtësinë e shndërruat në padrejtësi. Mbajeni mend, asnjë funksion nuk zgjat përgjithmonë, asnjë pushtet nuk është i përhershëm, por turpi nga drejtësia e tradhtuar mbetet përgjithmonë.”
Kjo thirrje e fundit ishte një paralajmërim i qartë: familjet e viktimave nuk do të pushojnë deri sa drejtësia të bëhet realitet.
Ndërkohë, marshimi i tyre vazhdon, duke mbajtur flamurin e kërkesës për të vërtetë dhe përgjegjësi. Çdo zë, çdo foto e të afërmve të humbur, çdo lot është një thirrje që nuk do të heshtet kurrë.
Tragjedia e "Pulsit" nuk është vetëm një ngjarje e kaluar. Ajo është një përkujtim i hidhur se jetërat e humbura kanë nevojë për drejtësi, ndërsa familjet kanë nevojë për mbështetje dhe veprim të menjëhershëm nga institucione që duhet të mbrojnë, jo të tradhtojnë.
Burimi: libertas.mk
Burimi i lajmit: lajmpress.org
Shënim: Ky material është përpunuar për qëllime informimi nga Portali lajme.mk.
