VLEN-i dhe Pusteci: Kur hesht himni shqiptar, flet politika e heshtur e shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut
VLEN-i dhe Pusteci: Kur hesht himni shqiptar, flet politika e heshtur e shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut Në një periudhë të shkurtër, vetëm disa orë, dy ngjarje të rëndësishme kanë nisur një debat të gjallë midis shqiptarëve në Maqedonin...
VLEN-i dhe Pusteci: Kur hesht himni shqiptar, flet politika e heshtur e shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut
Në një periudhë të shkurtër, vetëm disa orë, dy ngjarje të rëndësishme kanë nisur një debat të gjallë midis shqiptarëve në Maqedoninë e Veriut dhe më gjerë. Këto nuk janë thjesht "gabime protokollare", siç mund të përpiqet t’i paraqesë dikush, por sinjale të fuqishme politike me peshë simbolike të madhe. Kongresi i VLEN-it dhe aktiviteti në Pustec kanë ngritur pyetje kyçe: A po normalizohet heshtja e shqiptarëve ndaj identitetit të tyre?
Kongresi i VLEN-it: Një akt simbolik me peshë politike
Në kongresin themelues të VLEN-it, me pjesëmarrjen e rreth 850 delegatëve shqiptarë, pesë liderëve të koalicionit dhe kryeministrit të Kosovës, Albin Kurti, u vendos që të intonoheshin vetëm himni i Bashkimit Evropian. Himni kombëtar shqiptar mbeti i heshtur. Ky akt nuk është i rastësishëm. Në politikën ballkanike, simbolet janë deklarata, jo dekorime.
Mosintonimi i himnit shqiptar në një kongres tërësisht shqiptar ngrit pyetje thelbësore:
- A ishte kjo një zgjedhje e vetëdijshme për të dërguar një mesazh politik?
- A kemi të bëjmë me një përpjekje për t’u distancuar nga identiteti kombëtar për të fituar legjitimitet te partnerët qeverisës?
- Apo kemi të bëjmë me një nënshtrim simbolik ndaj strukturave politike të imponuara nga Hristijan Mickoski?
Reagimet e figurave shqiptare nuk janë të rastësishme. Ato reflektojnë shqetësimin se një pjesë e përfaqësimit politik shqiptar po kalon nga afirmimi i identitetit në një model konformist, ku shmangia e simboleve shqiptare shihet si çmim për pjesëmarrje në pushtet.
Pusteci: Vazhdimësi e të njëjtës logjikë politike
Ngjarja në Pustec, një territor shqiptar në Shqipëri, gjatë një aktiviteti zyrtar të kryeministrit maqedonas, dëshmon për të njëjtën logjikë. Mungesa e himnit shqiptar, mungesa e përkthimit në shqip, mungesa e flamurit shqiptar dhe mungesa e hapësirës institucionale për përfaqësuesit lokalë shqiptarë nuk janë çështje ceremoniale. Ato janë një komunikim politik i ndërtuar mbi hierarki simbolike: dominimi i narrativës shtetërore maqedonase dhe margjinalizimi i elementit shqiptar.
Kjo nuk është vetëm një shfaqje e hierarkisë politike. Është një mesazh i qartë: shqiptarët institucional duhet të jenë të padukshëm, të heshtur dhe pa insistim simbolik. Kjo logjikë e normalizon zbehjen e subjektivitetit politik shqiptar.
Çfarë i lidh këto dy ngjarje?
Lidhja midis kongresit të VLEN-it dhe aktivitetit në Pustec është konceptuale: normalizimi i heshtjes së shqiptarëve ndaj identitetit të tyre. Nëse në Shkup shqiptarët vetë heqin dorë nga simboli i tyre kryesor, atëherë në Pustec mungesa e himnit shqiptar bëhet vazhdim logjik i së njëjtës frymë.
Mesazhi që prodhohet është i rrezikshëm: shqiptari institucional duhet të jetë i padukshëm dhe i heshtur. Kjo është pikërisht ajo që kritikët si Blendi Hodai e lexojnë si një afrim funksional midis qasjes së Albin Kurti dhe interesit politik të Hristijan Mickoski: prodhimi i një faktori shqiptar të disiplinuar politikisht.
Pse himni ka rëndësi për shqiptarët?
Për shqiptarët në Maqedoninë e Veriut, himni kombëtar nuk është thjesht një akt ceremonial. Ai është simbol i rezistencës politike, i përfaqësimit të fituar me sakrificë, i barazisë së kërkuar në shtet dhe i kujtesës kolektive.
Heqja dorë prej tij në momente kyçe nuk lexohet si neutralitet. Lexohet si një pozicionim i qartë: shqiptarët janë gati të heqin dorë nga identiteti i tyre për të qenë të pranishëm në strukturat e pushtetit.
Përfundimi: Një tendencë e rrezikshme
Kongresi i VLEN-it dhe ceremonia në Pustec nuk janë episode të izoluara. Ato tregojnë një tendencë më të gjerë: spostimin e politikës shqiptare nga afirmimi dinjitoz drejt një forme adaptimi që shmang çdo simbolikë që mund të shqetësojë partnerët politikë.
Pyetja që mbetet është e thjeshtë: A po ndërtohet një model i ri i përfaqësimit shqiptar, ku pranueshmëria në pushtet kërkon heshtje ndaj identitetit?
Sepse kur mungon himni, zakonisht mungon edhe diçka më e madhe: vullneti për përfaqësim me dinjitet.
Burimi i lajmit: flaka.com.mk
Shënim: Ky material është përpunuar për qëllime informimi nga Portali lajme.mk.