Rufi Osmani: Lufta për flamurin shqiptar që la gjurmë gjaku në Gostivar

Ngritja e flamurit: Akt i drejtësisë apo provokim për shtetin?

Në një vend të ndarë nga nacionalizmi, vendimi i Rufi Osmanit, kryetarit të Komunës së Gostivarit, për të ngritur flamurin kombëtar shqiptar pranë godinës komunale më 9 korrik 1997 u bë simbol i rezistencës kundër diskriminimit shtetëror. Megjithatë, ky akt i thjeshtë i afirmimit kombëtar u përshëndet me dhunë të pamëshirshme nga policia maqedonase, duke lënë pas vete tre dëshmorë dhe mijëra të plagosur.

Prapavija politike: Kur vendimet e parlamentit u kthyen kundër popullit

Nata e 8 korrikut 1997 ishte vendimtare. Parlamenti maqedonas, duke u përpjekur të frenonte valëvitjen e flamurit shqiptar, miratoi një vendim kundër këtij simboli kombëtar. Por, sipas rrëfimit të Rufi Osmanit, ky akt ishte vetëm një pretekst për të shtypur aspiratat e shqiptarëve në Maqedoni.

“Ne e ndjejmë se diçka po përgatitet”, deklaroi Osmani, duke sqaruar se edhe në një kontekst të vështirë – me Shqipërinë në krizën e vitit 1997 dhe Kosovën në prag të luftës – vendimi për ngritjen e flamurit ishte një akt i vetëvendosur i pushtetit vendor.

Takimi me Cërvenkovski: Një kompromis që u shndërrua në masakër

Për të shmangur përplasjen e dhunshme, Rufi Osmani propozoi një kompromis krejtësisht të pazakontë: ai ishte gati të shkonte në burg në këmbim të legalizimit të flamurit kombëtar. Sipas tij, takimi me kryeministrin Branko Cërvenkovski kishte nxjerrë një marrëveshje të pëlqyer në parim.

“Qëllimi im ishte të mos e pëson populli”, theksoi Osmani. Por, në orën 24:00 të natës, qeveria maqedonase ndryshoi planin: mbi 5000 policë u dërguan në Gostivar, duke arrestuar atë dhe kryetarin e këshillit lokal, Refik Dauti.

9 korriku 1997: Ditë e zymtë që u mbush me gjak dhe dhimbje

Në mëngjesin e 9 korrikut, qytetarët e Gostivarit u ngritën në protestë kundër arrestimeve. Përgjigja e policisë ishte brutale: qindra u plagosën, mijëra u maltretuan, dhe tre dëshmorë – Shpend Iseini, Nazmi Saliu dhe Milaim Dauti – ranë në fushën e nderit duke mbrojtur flamurin kombëtar.

“U vranë tre qytetarë të pafajshëm”, rrëfeu Osmani, duke e cilësuar atë ditë si “masakrën e Gostivarit”. Shteti maqedonas kishte treguar se ishte gati të përdorte dhunën më të egër për të mbajtur kontrollin mbi simbolin më të shenjtë të shqiptarëve.

Gjyqi dhe dënimi: Drejtësia apo ndëshkim për lirinë e fjalës?

Gjykata themelore e Gostivarit e shpalli fajtor Rufi Osmanin, duke iu imponuar një dënim 14-vjeçar (reduktuar më vonë në 7 vjet). Ndërkohë, u dënuan edhe Refik Dauti, Alajdin Demiri (kryetar i Tetovës) dhe Vebi Bexheti (kryetar i këshillit komunal).

Sidoqoftë, për shumë shqiptarë, kjo ishte një gjyq i motivuar politikisht, ndërsa aktet e tyre mbetën të njohura si simbol i luftës për të drejtat kombëtare.

Trashëgimia e 9 korrikut: Një ditë që mbetet e gjallë në kujtesën kombëtare

Edhe sot, 9 korriku kujtohet si një nga datat më tragjike në historinë e shqiptarëve në Maqedoni. Për Rufi Osmanin, ky ditë mbetet një testament i luftës për liri dhe drejtësi, pavarësisht se si e përjetoi shteti maqedonas atë moment.

“Kjo ditë nuk është vetëm përkujtimore, por një thirrje për të mos harruar se liria kurrë nuk vjen falas”, thekson ai, duke e përshëndetur atë si simbol të rezistencës kundër shtypjes.

Nga Gostivari në gjithë Ballkanin, historia e flamurit të ngritur në 1997 mbetet një shembull i forcës së popullit kundër padrejtësisë, edhe pse me kusht të lartë.

Burimi i lajmit: lajmpress.org
Shënim: Ky material është përpunuar për qëllime informimi nga Portali lajme.mk.