Komandant Hoxha rrëfen: Si UÇK-ja hapi rrugën në Haraçinë në vitin 2001

Një vendim i rrezikshëm për të nxitur fundin e luftës

Në vitin 2001, shtabi i Ushtrisë Çlirimtare Kombëtare (UÇK) mori një vendim të rëndësishëm: njësitë e tyre do të futeshin afër Shkupit, duke synuar të provokojnë një dyluftim të pabarabartë kundër forcave qeveritare maqedonase. Qëllimi ishte të përshpejtohej përfundimi i luftës së vitit 2001, duke siguruar një fitore për shqiptarët e Kosovës dhe Maqedonisë. Vendimi ishte i rrezikshëm, por strategjik, duke u bazuar në vullnetin e luftëtarëve dhe nevojën për të nxitur një ndryshim në luftën e tyre.

Vullnetarët që u përballën me rrezikun

UÇK-ja kishte caktuar njësite, komandantë dhe ushtarë vullnetarë për të hyrë në zona të rrezikshme, duke përfshirë edhe fshatin Haraçinë. Megjithatë, disa komandantë u tërhoqën, duke argumentuar se furnizimi i logjistikës dhe pozicionet e tyre në fshatra si Mateç, Hotël, Likovë dhe Sllupçan ishin shumë të vështira për të mbajtur qëndresën. Ata kishin të drejtë, por kjo lëvizje kërkonte një udhëheqës me përvojë.

Komandant Hoxha merr përsipër misionin e rrezikshëm

Për këtë mision të rëndësishëm, u kërkua nga Komandant Hoxha të marrë përsipër hyrjen në Haraçinë. Si njëri nga veteranët më të vjetër të UÇK-së, që kishte luftuar që në betejën e parë në fshatin e tij të lindjes, Tanushë, ai ishte figura e duhur për të udhëhequr këtë operacion. Ushtarët vullnetarë kërkonin pikërisht atë, duke e bërë këtë mision edhe më personal.

Planifikimi i fshehtë dhe udhëtimi në errësirë

Pas konsultimit me komandantët lokalë si Teli dhe Arushë, Hoxha mori vendimin për të nisur nga fshati Hotël në mbrëmje, duke u drejtuar në Manastirin mbi Mateç, i cili shërbente si bazë e UÇK-së. Komandant Teli, me katër ushtarë, u dërgua përpara për të kontrolluar rrugën dhe të siguronte që nuk do të binte në pritë. Pas dy ditësh, ata u takuan në një vend të fshehtë të quajtur “Vllaigrob”, duke arritur në Haraçinë në mbrëmje, pa u vërejtur nga armiku.

Organizimi i luftës në Haraçinë

Në Haraçinë, luftëtarët u strehuan në shtëpitë e banorëve lokalë, duke përfshirë edhe shtëpinë e Ragmiut dhe atë të bacës Xhezë. Aty, ata organizuan strukturat e tyre ushtarake, duke përfshirë skuadra, toge, kompani dhe batalione. Megjithatë, koha ishte shumë e pakët për të ndërtuar fortifikime të mjaftueshme, duke përfshirë rovat, bunkerët dhe pozicionimin e armatimit të rëndë, si topat pa dridhje dhe mitralozët e rëndë Gulinov 12,7 (DShK 12.7 mm).

Përballja me armikun dhe humbja e kontrollit

Fatkeqësisht, forcat maqedonase i vunë re hyrjen e tyre në mëngjesin e nesërmen. Situata u bë e tensionuar, pasi UÇK-ja nuk kishte kohë të mjaftueshme për të organizuar mbrojtjen në mënyrë të përshtatshme. Hierarkia ushtarake nuk ishte plotësisht e strukturuar, dhe fortifikimet ishin ende në fazën e ndërtimit. Kjo i detyroi luftëtarët të përballeshin me një situatë shumë të vështirë, duke luftuar kundër një armiku më të pajisur dhe më të organizuar.

Mësimi nga beteja e Haraçinës

Rrëfimi i Komandant Hoxhës na jep një pamje tërësore të sakrificës dhe strategjisë së UÇK-së gjatë luftës së vitit 2001. Edhe pse misioni në Haraçinë nuk u mbarua me sukses të plotë, ai shërbeu si një mësim i rëndësishëm për luftëtarët, duke i bërë ata të përgatitnin më mirë taktikat e tyre në betejat e ardhshme. Lufta për pavarësi dhe drejtësi vazhdoi, por historia e Haraçinës mbetet një dëshmi e guximit dhe vendosmërisë së atyre që luftuan për një të ardhme më të mirë.

Burimi i lajmit: ina-online.net
Shënim: Ky material është përpunuar për qëllime informimi nga Portali lajme.mk.