Gostivari nuk është përjashtim – është modeli që të tjerët refuzojnë ta ndjekin

Editorial Flaka

Në një kohë kur rajoni shpesh dominohet nga tensione të panevojshme etnike dhe fetare, një pamje e thjeshtë nga Gostivar thotë më shumë se qindra deklarata politike.

Dritat festive që bashkojnë simbolikën e Ramazanit dhe Pashkëve në të njëjtën rrugë nuk janë vetëm dekor. Ato janë një mesazh. Një mesazh se bashkëjetesa nuk është utopi, por realitet – kur ka vullnet.

Në këtë qytet, identitetet nuk përplasen, por bashkëjetojnë. Feja nuk përdoret si vijë ndarëse, por si urë komunikimi. Dhe kjo është arsyeja pse Gostivari nuk duhet parë si “rast i veçantë”, por si standard që duhet ndjekur.

Por realiteti në shumë qytete të tjera në Maqedoninë e Veriut është ndryshe – dhe shpeshherë shqetësues.

Në Manastir, janë raportuar raste të sulmeve ndaj të rinjve për shkak të identitetit të tyre etnik, përfshirë incidente ku simbolet kombëtare shqiptare janë bërë shkak dhune.

Në Veles, protesta kundër hapjes së paraleleve në gjuhën shqipe tregojnë se ende ka rezistencë ndaj të drejtave themelore.

Në Kumanovë, incidente me përfshirje të institucioneve shtetërore kanë ngritur shqetësime për respektimin e simboleve kombëtare.

Ndërsa në Shkup, tensionet ndëretnike nuk kanë munguar, duke përfshirë edhe thirrje publike që cenojnë liritë fetare, siç është kundërshtimi i ezanit.

Këto nuk janë raste të izoluara. Ato janë sinjale të një problemi më të thellë: mungesës së një kulture të mirëfilltë të bashkëjetesës.

Dhe pikërisht këtu qëndron rëndësia e Gostivarit.

Sepse ai nuk është thjesht një qytet me shumicë shqiptare. Ai është dëshmi se kur komunitetet respektojnë njëri-tjetrin, nuk ka nevojë për tensione artificiale, as për narrativa ndarëse. Harmonia nuk imponohet me ligj – ajo ndërtohet me kulturë dhe vetëdije.

Prandaj pyetja që duhet bërë nuk është: “Pse Gostivari është ndryshe?”
Por: “Pse të tjerët nuk duan të jenë si Gostivari?”

Nëse një qytet mund të ndezë dritat për dy festa të ndryshme dhe t’i kthejë ato në simbol bashkimi, atëherë problemi nuk është te dallimet – por te mënyra si zgjedhim t’i trajtojmë ato.

Dhe derisa disa vende vazhdojnë të ushqejnë ndasi, Gostivari jep një mësim të thjeshtë:
bashkëjetesa nuk është dobësi – është forcë.

Gostivar Is Not the Exception – It’s the Model Others Refuse to Follow

At a time when the region is often overshadowed by unnecessary ethnic and religious tensions, a simple scene from Gostivar speaks louder than hundreds of political statements.

The festive lights that bring together the symbolism of Ramadan and Easter on the same street are not just decoration. They are a message — a reminder that coexistence is not a utopia, but a reality, when there is will.

In this city, identities do not clash — they coexist. Religion is not used as a dividing line, but as a bridge of communication. That is precisely why Gostivar should not be seen as an “exception,” but as a standard to follow.

Yet, the reality in many other cities across North Macedonia remains different — and often troubling.

In Bitola, there have been reports of attacks on young people based on their ethnic identity, including incidents where Albanian national symbols became a trigger for violence.
In Veles, protests against opening classes in the Albanian language reveal ongoing resistance to basic rights.
In Kumanovo, incidents involving state institutions have raised concerns about respect for national symbols.
Meanwhile, in Skopje, interethnic tensions have persisted, including public calls that challenge religious freedoms, such as opposition to the call to prayer.

These are not isolated cases. They point to a deeper issue: the lack of a genuine culture of coexistence.

And this is exactly where Gostivar’s importance lies.

Because it is not merely a city with an Albanian majority. It is proof that when communities respect one another, there is no need for artificial tensions or divisive narratives. Harmony cannot be imposed by law — it is built through culture and awareness.

So the real question is not: “Why is Gostivar different?”
But rather: “Why do others refuse to be like Gostivar?”

If a city can light up its streets for two different religious celebrations and turn them into a symbol of unity, then the problem is not in the differences — but in how we choose to handle them.

And while some places continue to nurture division, Gostivar offers a simple lesson:
coexistence is not weakness — it is strength.

Гостивар не е исклучок – тој е модел што другите одбиваат да го следат

Во време кога регионот често е обременет со непотребни етнички и верски тензии, една едноставна слика од Гостивар зборува повеќе од стотици политички изјави.

Празничните светилки што ја обединуваат симболиката на Рамазан и Велигден на иста улица не се само декорација. Тие се порака – потсетник дека соживотот не е утопија, туку реалност, кога постои волја.

Во овој град, идентитетите не се судираат – тие коегзистираат. Религијата не се користи како линија на поделба, туку како мост на комуникација. Токму затоа Гостивар не треба да се гледа како „исклучок“, туку како стандард што треба да се следи.

Но реалноста во многу други градови во Северна Македонија е поинаква – и често загрижувачка.

Во Bitola се пријавени случаи на напади врз млади лица поради нивниот етнички идентитет, вклучувајќи инциденти каде што албанските национални симболи станале причина за насилство.
Во Veles, протестите против отворањето паралелки на албански јазик покажуваат дека сè уште постои отпор кон основните права.

Во Kumanovo, инциденти со вклученост на државни институции отворија прашања за почитувањето на националните симболи.
Додека во Skopje, меѓуетничките тензии не изостануваат, вклучувајќи и јавни повици што ги доведуваат во прашање верските слободи, како што е противењето на езанот.

Ова не се изолирани случаи. Тие се сигнал за подлабок проблем: недостаток на вистинска култура на соживот.

И токму тука лежи значењето на Гостивар.

Бидејќи тој не е само град со албанско мнозинство. Тој е доказ дека кога заедниците се почитуваат меѓусебно, нема потреба од вештачки тензии ниту од поделбени наративи. Хармонијата не се наметнува со закон – таа се гради со култура и свест.

Затоа вистинското прашање не е: „Зошто Гостивар е поинаков?“
Туку: „Зошто другите не сакаат да бидат како Гостивар?“

Ако еден град може да ги осветли своите улици за две различни верски празнувања и да ги претвори во симбол на единство, тогаш проблемот не е во разликите – туку во начинот на кој избираме да се однесуваме кон нив.

И додека некои места продолжуваат да поттикнуваат поделби, Гостивар дава едноставна лекција:
соживотот не е слабост – туку сила.

The post Gostivari nuk është përjashtim – është modeli që të tjerët refuzojnë ta ndjekin appeared first on Flaka, në çdo lajm... .